Rosalie eet eigenlijk de hele dag door

Lekker hoor cavia!
Papi en mami + koe = melk
Cocabladeren om te kauwen

Cuzco el ombligo del mundo

Salccantay
Horticultuur Incas
CuzcoPlatteland Cuzco...rustig

Mediteren bij een plant en... insmeren!!!!



Cuzco is de navel van de wereld, want de Inca´s zagen het in een vallei liggen en dat


was blijkbaar het eerste wat bij ze op kwam. De foto´s spreken voor zich.


Een paar foto´s zijn nog van de trecking en een paar geven een impressie van Peru en


haar inwoners. Het klassensysteem bevalt me niet, maar de mensen individueel wel.


Cuzco is een hele mooie stad en heeft in bepaalde delen dezelfde structuur als Granada


en soms dezelfde straatnamen. Het is wel een toeristische stad en de enige vrienden die ik


maak zijn Peruanen. Het feit dat ik alles begrijp en dat ik Spaans spreek verbaast de mensen


nog steeds, ik gebruik soms zelfs rare woorden die ik in Spanje niet meer ga gebruiken.


Het is me wel gelukt om het goedkoopste hostal te vinden: ik betaal twee euro vijftig.


Ik blijf nog even hier en ga dan naar Lago Titicaca. Daarna vier ik kerst in Cuzco.


Laat ik maar eens gaan, want de hond in het internetcafé stinkt.





Een dikke zoen van Rosalie

´pekepeke´
Kike, Leo en Luis in de jungle
Choquequirao
Choquequirao, Incahuis
Bovenaan Machu Pichu (Huaynapichu)

Hola mis amigos!

Radiobemba, hier ben ik weer. Vandaag ben ik om 5 uur opgestaan om omhoog te klimmen naar Machu Pichu (MP). Normale toeristen doen dat met de bus, maar die kost 6 dollar en dat vinden wij afzetterij. Bovendien is er niets mis met onze benen.

Ik zal even bij het begin beginnen: na de jungle ben ik naar Ayacucho afgereisd, daarna met de hobbelbus naar Abancay (gelukkig blijft de bus op de berg) en toen zijn we vanuit een klein dorpje, Cachoras, de trecking begonnen. Met een muilezel voor de rugtassen en één voor de jongedame gingen we op weg. Onderweg wisselden we van paardenbegeleider (hoe vertaal je arriero? -> interglot zegt drijver), omdat de onze verplichtingen had. Dat betekende voor onze Nacho van 16 dat hij niet naar school ging, maar met bijna niets een week op stap ging met ons gringos. De eerste dag was warm en veel klimmen. Na het kamperen de volgende dag door naar Choquequirao. Hier vonden we Inkaruïnes die nog niet zo lang geleden ontdekt zijn en de hele dag waren er 6 toeristen geweest - wat een verschil met Machu Pichu! Het was heel erg mooi en ik genoot er echt van. Er is nog veel op te graven en te restaureren, maar de Fransen steken er geen geld meer in en onze vriend Alan García kan het niet heel veel schelen volgens mij, want het is niet in Lima. Op een bankje in een Inka huis vond ik bij toeval Andrés, een amerikaan die ik ken uit Huancayo. Hij en zijn vriend woonden in Panamá en daarom spreken we Spaans. Het was een groot toeval en de hele trecking hebben we met hen voortgezet en vandaag zijn we met hen naar MP geweest. Dat was wel een beetje druk. We maakten grappen dat iedereen stil moest zijn, omdat er daadwerkelijk mensen mediteren en de energie van de stenen absorberen.

We voelden ons op het uitkijkpunt eigenlijk als een aap op de rots van Gibraltar. Mijn idee was om per ongeluk wat mensen aan te stoten om zo meer bewegingsvrijheid te hebben, maar volgens Kike was dat asociaal, want zij zouden naar beneden kunnen vallen. We besloten dan maar een ananas die we mee hadden genomen op te eten, buiten het zicht van de ´wachiman´, want je mag in heel Machu Pichu niet eten en van een wc is ook geen sprake. Kortom, het was een lollige en warme dag, maar ik genoot meer bij Choquequirao. Kike slaapt al, hij was een beetje moe van alle indrukken en van de klim naar de zonnepoort, maar dat waren alleen maar 3 stenen zegt hij.

Morgen met de trein op weg naar Cuzco. De prijzen zijn belachelijk en we mogen niet met de Peruanen in de trein, want die betalen 5 keer minder. Dus we moeten met de gringos, wie weet komen we weer een groep oudere Japanners tegen die de Mount Fuji op foto´s willen laten zien en die geen benul hebben van wat de Peruaanse cultuur inhoudt, maar wel boos worden als iemand voordringt. Veel culturele indrukken dus en hopelijk kunnen we weer wennen aan de bewoonde wereld. Een warme douche na een week heeft i.i.g. geholpen, bovendien is hij niet afgebroken en werd hij niet koud na 3 minuten, slechts na 10. Ik ga Kike wakker maken en misschien koffie drinken, die is hier veel te lekker. Veel plezier iedereen met mij bespioneren op Google Earth. Waar je een verbrande gamba met 5000 muggenbulten ziet ben je warm! Een dikke kus, Rosalie

Weer in de bewoonde ¨spaanse¨ wereld

De jungle was een groot avontuur! Met de zweetbus naar Satipo; de poort naar het oerwoud en ooo wat was het warm. Na een hele nacht in de bus, 2 uur over een hobbelweg in de taxi en daarna 8 uur in een boot kwamen we aan in Betania. Dat is dus niet als de ferry naar Engeland, maar het is een kano met een motor eraan en kippen, eieren en andere pakketten die niet nat mogen worden erin. Na een paar uur in de ´pekepeke´ kwam er een grote donderwolk aan en moesten we ons beschermen met plastic zeilen en paraplu´s. Ik was samen met Marco, een jongen die ik heb leren kennen en hij werd constant boos op de leraressen die voor ons zaten en afval in de rivier gooiden. Na een dag in deze boot moest ik afscheid nemen van Keko (zo heet de dochter van Fujimori ook!), een meisje van 2 dat mij eerst heel eng vond, maar uiteindelijk bij me op schoot ging zitten Marco en ik waadden door het water in de regen en 2 jongens uit Spanje gingen ook aan land om de Ashaninka gemeenschap in Betania te bezoeken.
Daar aangekomen sliepen we bij een familie in een houten huis op de grond. Ooh ik ben heel blij met mijn opblaasmatras zeg.. De familie heeft 5 kinderen, waarvan het jongste meisje net 4 was geworden. Zij zong de hele tijd dat we er waren liedjes in Quechua. De kippen werden voor onze soep geslacht en de yuka werd op tafel gezet met een bananen drabje om te drinken erbij.
De volgende dag vertrokken we met onze gids Leo, inclusief machete en geweer, naar de jungle.
De DEET deed zijn werk goed en de malariapillen hebben geen bijeffecten gehad.
In de jungle hebben we gezwommen, vissen gevangen, veel yuka gegeten totdat het op was, papegaaien gezien, geprobeerd om te jagen, maar niets gevangen en we hebben gekampeerd onder de volle maan in onze tentjes. Gelukkig was de maan vol, want er was een puma gesignaleerd door de bevolking van Betania. Die hadden we waarschijnlijk opgegeten als die zich had laten zien, want de tweede dag waren we zooo hongerig dat ik me afvroeg waarom boombasten oneetbaar zijn.. Weer terug in Betania dronken we het overheerlijke brouwsel van yuka en camote, waarvan we niet wisten dat onze vrienden Ashaninkas het hadden voorgekouwd, maar dat gaf niet, we hadden dorst. Het schijnt dat als je er 6 liter van drinkt, je redelijk dronken bent. Daarna aten we meer yuka en in de bus terug hebben we het alleen over yuka en gefermenteerd bier gehad.
In Huancayo heb ik nog een aantal dagen met mijn vrienden doorgebracht en bier en wijn gedronken op het dak van een hotel, waar je een prachtig uitzicht hebt. De ene Spanjaard is naar huis en met de ander (Kike) reis ik verder. Vandaag gaan we na een hele lange busreis over een onverharde weg naar Choquenquirao, dat zijn inca-resten die nog niet zolang geleden ontdekt zijn. We gaan lopen met een gids en ezels om onze bagage te tillen. Over een week komen we aan bij Machu Pichu en daarna gaan we naar Cuzco. Daarna volgt Lago Titicaca, ik denk dat ik daar rond kerst zal zijn. Dario trekt zijn eigen plan en is artesanos in allerlei plaatsen aan het bezoeken en leert een hoop over hoe je tapijten maakt en over hoe je stenen bewerkt, etc. We hebben elkaar in Ayacucho ontmoet, maar ik weet niet of hij ook naar Cuzco gaat. Zijn geld raakt op vertelde hij.
Ik heb jullie weer op de hoogte gesteld, hopelijk is mijn Nederlands niet te slecht en bevallen de verhalen jullie. Een kusje, Rosalie

Weer op zoek naar de Ashaninkas, maar dit keer echt.

Huancayo is een leuke plaats met aardige mensen, dus ik ben er nog steeds.
Dario is bij een familie calabassen aan het maken en heeft nog last van zijn rug.
Hij heeft het er wel naar zijn zin en slaapt niet meer in het hostal, waar ik hem toevallig
tegenkwam, want we wisten niet van elkaar dat we in dezelfde stad waren.
Ondertussen heb ik al wat Peruaanse vrienden gemaakt en we zijn naar de plaatselijke
discotheek geweest om naar Cumbia te luisteren en te dansen. Verder heb ik Inca plaatsen
bezocht en ben ik een hele dag in de bergen geweest.
Vandaag vertrek ik met een gids naar de Ashaninkas in de jungle, om te beleven hoe
de gemeenschap samenleeft met de natuur en om de rijke flora en fauna zelf te zien. Het
zal een lange reis worden. De transportmiddelen varieren van bus, auto tot boot.
We reizen af naar de twee rivieren Perene en Ene en op de plek waar die samenkomen
zal ik bij de gemeenschap logeren. Zondag zullen we teruggaan en dan kan ik meteen weer
in het hostal terecht, alhoewel ze niet erg blij zijn dat ik mijn eigen plan trek en niet met
hun tours meega, maar mijn eigen routes maak.
Er zijn veel Noord-Amerikanen en met eentje daarvan speel ik veel tafeltennis. Er zijn ook twee
Nederlanders gearriveerd, maar toen ik met ze praatte merkte ik dat ik bijna geen Nederlands
meer kon spreken. Alle plaatselijke woorden in het Spaans leer ik wel snel, alhoewel men
zich erover verbaasd dat ik een nogal grof taalgebruik heb. In Spanje is dat veel normaler dan
hier. Het is de bedoeling dat ik me als een dame gedraag en dat lukt me niet zo heel goed. Bovendien zijn er ontzettend veel sociale conventies waar ik het liefst tegenaan schop, maar dat is men niet gewend en daarom heb ik soms wat problemen met me aanpassen. Mijn vrienden lachen zich wel een bult als ik rare opmerkingen maak of als ik zeg wat ik denk. Het is me opgevallen dat je beter kan zeggen dat je een niet bestaande afspraak hebt, dan dat je zegt dat je geen zin hebt. Die indirecte communicatie zijn wij Nederlanders niet gewend natuurlijk.
Er zijn veel jongeren die bezig zijn met hun identiteit en met de historie van de Wanka s, een
bergstam die samen met de Spanjaarden de Inca s te lijf ging en won, maar tegelijkertijd verloren zij ook.
Een paar jongens hebben me boeken geleend, terwijl ik heel weinig tijd heb om te lezen, maar ik zal ze lezen als ik weer alleen op weg ben. De vraag is namelijk of Dario meegaat, want zijn rug verbetert niet erg. Volgende week zien we wel weer wat er gebeurt. Het leven bij de dag went snel en het bevalt me dat je spontane afspraken kan maken met mensen. Dit echter vanwege de werkloosheid, waardoor je iedereen op de Plaza de la Constitucion treft. Met de andere buitenlanders uit het hostal eet ik eigenlijk alleen. Zij werken voornamelijk in een weeshuis dat door de staat gefinancierd wordt en hebben geen idee dat dat weleens corruptie zou kunnen betekenen. De man van het hostal heeft een monopolie op toerisme hier en daarom besloot ik mijn eigen plan te maken. Vandaar, tot volgende week!!!

O en T, wat leuk jullie verhalen, Engeland is weer een ander wereldje!

een beroemdheid in korte tijd

Hoe zorg je dat in een klein stadje waar iedereen zeer gereserveerd is, ineens iedereen je kent?

Ik heb de oplossing gevonden: je gaat bij een theatergroep staan.
Dagen loop ik hier al rond, ik probeer de vragende blikken met: "wat doe je hier in godsnaam?"
te ontwijken of vriendelijk glimlachend te beantwoorden, maar eens een gringa is altijd een gringa. Eigenlijk had ik het al opgegeven. De mevrouw op de markt is aardig, de winkelier uit
Lima ook en mijn gids is zeer kundig en helpt me goed. De rest van Tarma echter, wist niet wat ze met me aan moest. Gringo´s komen normaal in het hoogseizoen, zijn voornamelijk man en
komen zeker niet alleen.
Deze avond zag ik een groepje jongens een toneelstukje opvoeren en er stond een horde mensen bij te kijken. Ik bleef staan en natuurlijk viel ik op, waarop zij vroegen waar ik vandaan kwam en of ik "mucha plata" had meegebracht. Ik antwoordde natuurlijk dat ik uit Nederland kwam en dat ik geen euro´s had, maar wel soles.
Het toneelstuk ging als volgt: de ene jongen had een amante en een esposa. (vriendin en vrouw, heel normaal hoor) De andere 2 jongens waren als vrouw verkleed. De ene vroeg nog aan de ander: wat zit daar beneden voor flubber bij je rok, waarop de ander zegt: dat is mijn mobiele telefoon, kijk hij trilt. -hilariteit allom- (men is hier nog niet zo besmet geraakt door Berlusconi/Endemol TV)
Maar goed, het toneelstuk ging verder, ze deden een telenovela na. Ik mocht ook de amante zijn, zeiden ze, maar dat leek me niet zo'n goed idee. De man loopt met zijn amante op straat en komt zijn vrouw daar tegen. De vrouw wordt hysterisch en wordt kwaad op de man en begint aan het haar van de amante te trekken. Dit wordt sterk uitvergroot, elkaar "pendeja" noemend en de man kijkt ernaar en lacht. Twee vrouwen die om hem vechten, ach waarom niet?
Helaas is dit niet alleen het stereotype, maar ook vaak genoeg de realiteit. Hoeveel vrouwen voeden hier alleen hun kinderen op? Hoeveel mannen stichten een tweede gezin? Hoeveel gevallen van mishandeling komen hier voor? Helaas te veel.
Gelukkig heeft men nog zijn eigen ironie, wat leidt tot zelfbehoud..
Ik heb de jongens maar "mucha plata" gegeven, zoals verwacht werd, om wat te kunnen eten.

Bijkomend effect was dat ineens iedereen weet wie ik ben, omdat ik op het grote plein heb geroepen dat ik Holandesa ben. Op straat fluisteren de jongens achter me: holandesa, holandesa en vrouwen glimlachen, omdat ik de jongen in het rokje "señorita" noemde. Een gesloten gemeenschap opent zich wel een keer,men moet alleen even wennen aan mijn rare blonde hoofd!

ps: morgen op weg naar Huancayo, de faam is verworven.

De reis van Hiawata

Asháninka kind

Hierboven zien jullie een lid van de Asháninka-gemeenschap.
Gisteren heb ik een jungle-tour gedaan. Met een groep peruaanse toeristen hebben
we het begin van het oerwoud bezocht. We hebben gewandeld door een beschermd natuurgebied. Er groeiden papaya´s, mango´s en groene sinaasappels. Verder in het
woud kon je de mooiste planten bewonderen en kleurige vlinders bekijken.
Hierna was ik met nog een meneer de held van het stel, omdat ik me in mijn bikini
onder een waterval begaf.
Na deze route zijn we naar een indígena gemeenschap geweest. Ik voelde me zeer
bezwaard als antropoloog, omdat ik bovenstaande kledij aankreeg, een pluim op
mijn kop kreeg en op elke wang een paar strepen had. Hierna moesten we met de bevolking
dansen, terwijl de gids foto´s maakte. Het was een hele belevenis, maar ik voelde me
niet op mijn gemak. Natuurlijk was het de bedoeling dat we darna een ¨propina¨ gaven.
Dit hebben we braaf gedaan, nadat er likeur was gekocht en nadat ik twee scherpe foto´s
van de boa constrictor in een kooi had gemaakt. Ook andere dieren in kooitjes waren
voor de toeristen bestemd. De kinderen van de gemeenschap konden hun kostuum weer
uittrekken en gingen weer verder voetballen in hun korte broek. Ze beeldden zich vast in dat
ze Farfán waren, de voetballer van PSV waar iedereen over praat, omdat hij uit Peru komt.
Dat ik dit niet wist leverde een nogal hilarische situatie op in Huaraz, omdat ik aan een
man vroeg of hij Farfán kon aanwijzen op de televisie. Ik verwachtte een Peruaans uitziende
man met wat indiaanse strekken, zal ik maar zeggen. Tot mijn verbazing leek hij meer op
een Afrikaan en dit liet ik blijkbaar iets te duidelijk merken toen ik zei dat hij supernegro was.
De man moest hard om mij lachen, omdat dit natuurlijk geen uitspraak is die men zomaar doet.
Ik probeerde hem nog uit te leggen dat het in geen geval een disriminerende connotatie had,
maar het was al goed, hij begreep me wel.
Het bezoek aan de Asháninka´s vond ik dus wel bijzonder, maar ik vraag me nog steeds af of ze niet beter af zijn zonder toeristen. De Peruanen moesten hard lachen toen ze hun ´apepakje´ aankregen en dat vond ik wel een beetje vervelend. Aan de andere kant is het een bron van inkomsten en je kan niet verwachten dat de gemeenschap afgezonderd blijft. De kinderen gaan immers ook met de bus naar school in de stad.
Hier in Tarma is de bevolking erg stug t.o.v. toeristen. Ik ben ook de enige toerist in de stad.
Er schijnen wel wat Duitsers te zijn die vrijwilligerswerk doen, maar mijn Spaans is beter zei een winkelier!! In Huaraz wilde iedereen met me praten en hier bijna niemand. Het schijnt typisch te zijn voor de mensen die uit de bergen komen. Morgen ga ik met een andere georganiseerde reis een tocht langs bergdorpjes maken. Misschien is de groep net zo leuk, want gisteren werd ik na een tijdje wel geaccepteerd door de medereizigers. Ze trakteerden me zelfs op sap en wilden alles weten over Holanda. De gids was ook vakkundig en gaf me een omhelzing na de tour. Dit vond ik nogal wat, want ze zijn hier muy frios. De Nederlanders zijn werkelijk een openhaard vergeleken bij deze mensen. Vrijdag naar Oxapampa, dat is een Oostenrijkse kolonie meer richting het oerwoud. Zometeen ga ik maar even naar de bakker en op de markt hebben ze heerlijke vruchten. Foto´s van mensen maken durf ik nog niet zo goed, ik geloof dat het niet erg op prijs wordt gesteld, dus ik laat iedereen maar in zijn waarde. XXX Rosalie

rosalie verder op pad

Morgen vertrek ik naar Lima. Dario gaat rustig op weg met de bus die in de modder
blijft steken en ik zie hem weer in Cuzco. We hebben even overlegd en ik ben dus
een stuk minder avontuurlijk en iets meer gewend aan comfort. Aangezien ik
niet een gevaarlijke weg met modderglijbanen wil nemen in dit regenseizoen ga ik maar
even mijn eigen tuttige vakantie houden haha!! Huancayo ligt op de grens van het
regenwoud en de andes en daar blijf ik een tijdje. Dan reis ik af naar Ayacucho en vanuit daar
wil ik naar Cuzco. Daar aangekomen wacht ik op Dario en dan gaan we weer verder.
Dussss... de reis gaat verder en ik hoop veel moois te zien en leuke mensen te ontmoeten.
Bovendien zal ik mijn best doen om vaker iets op het blog te plaatsen als ik even tijd heb.

Nog een paar ervaringen:
Met Halloween omringd worden door 40 kinderen, omdat we snoepjes hadden en daar kom je dus niet meer vanaf!!!
Op de foto met een schoolklas waarvan elk kind afzonderlijk een foto met ons wil. Dit kan
big business worden! Un foto un sol!!
Met de gids bovenop de berg Pastoruri en op de foto met een sneeuwpop, 5000m hoog!
Dario geeft zijn sokken aan een herder zonder schoeisel en bedenkt achteraf dat daar
500 dollar in zat. Deze man kan nu een hoop nieuwe ezels kopen.
De uitlaatgassen zijn niet te harden, ik wil een Michael Jackson kapje kopen.
Rosalie die voor de tachtigste keer haar hoofd stoot in een `collectivo´ (taxibusje)


Een dikke kus!!! Rosalie

Weer terug in Peru....

huis Mirella
Chan Chan
Ik in de bar...
Jane in het oerwoud
Laguna en Peru

Lukt nog niet helemaal, die foto´s...

We zijn weer terug in Peru.

Goed en slecht nieuws. Dario is gevallen en had al last van zijn rug.

Hij heeft een soort hernia en daarom moet hij rustig aan doen.

Ze hebben hem in het ziekenhuis een korset gegeven en eigenlijk kan

hij nu wel weer alles. Gisteren wilde hij alleen op een paard gaan

zitten, maar dat leek mij dus niet zo´n goed plan.

In het weekend zakken we af naar het zuiden om uiteindelijk in Cuzco uit te komen.

Ecuador was echt superleuk. De natuur is daar echt heel mooi en ik heb geraft.

We hebben een vulkanische lagune gezien. In Peru hebben we ook een lagune

bezocht en we hebben een 5 uur lange tocht door de bergen gemaakt.
Gisteren waren we in Chavin. 3 uur heen en 3 uur terug opgepropt in een busje

met een hele groep scholieren. We hebben ongeveer 1 uur naar de strenge

gids geluisterd en het andere uur hebben we besteed aan het poseren voor

de kinderen, zodat ze een foto met ons erop hadden.

Ik moet nu gaan, Dario wacht. Jammer van Jan Wolkers trouwens,

vond zijn kinderen vooral leuk, misschien kunnen die zijn werk voortzetten!

Ps: Maud, heel erg gefeliciteerd met je nieuwe huis!!

Leetje een fijne verjaardag.

Hola mis amigos,

Ayer Chavin con una clase de alumnos del secundario....k si cansa ehhh..

Todos querian una foto con nosotros.

Ayer Halloween, todos los niños pequeños nos pidieron dulces.

Ecuador de puta madre..es un país muy bonito!

Ahora seguimos aki en Huaraz unos días y luego vamos al sur tranquilamente

hacia Cuzco.

Un abrazo!

Radiobemba Radiobemba!!!

Best een werk nog, een pagina bijhouden. Het is vooral lastig als je 20
uur in de bus zit... Nu heb ik even tijd, we zijn in Zuid-Ecuador.
De italiaanse vriendin van Dario waarbij we logeerden in Peru moest naar Noord-Peru
om zaken te doen en daarom zijn we "even" overgestoken.
Een lange reis was het wel, want er gaan alleen maar bussen en ze zijn niet allemaal comfortabel.
De mensen zijn heel aardig en zeer nieuwsgierig. Iedereen vraagt wat je hier doet en
waar je heengaat. Wel machista´s hoor..ik zie er natuurlijk ook uit als een gringa, maar dat ik
een alien was heb ik sinds een paar dagen pas ontdekt. Niet zo gek trouwens, de mensen
die in de bergen van Peru leven denken dat er vliegende schotels rondvliegen.
Het is daar echt de "campo", met veel mestizo´s die in huisjes van klei leven. Ze kwamen
mij en de nieuwe kippen even bekijken. De vraag bleef waarom ik zo groot was. Nu
denken ze dat veel melk drinken helpt om groter te worden, omdat ik gezegd heb dat we dat in Holland veel hebben. Dat het misschien iets genetisch is, was een beetje lastig uit te leggen.
Vanochtend heb ik de nagels van een meisje gelakt in de bus. Van haar accent begreep ik
niet veel, maar het was een mooie kleur en ze vond dat ik het heel goed kon. (In een
schuddende bus???). Dario is verliefd geworden op een Lama toen we in Huaraz waren,
ze heet Rosalita. Hij hoopt dat zijn toekomstige vriendinnetje net zo zacht kan zijn. Volunteers??
Volgende keer misschien wat foto´s, weet nog niet zo goed hoe dat moet. Ik houd jullie op de hoogte. Groetjes, Rosalie

Para mis amigos espanoles: Estoy bien!!!! La proxima vez os escribo en vuestro idioma. besos..

rosalie als milkameisje

Dacht ik dat ik ff rustig een siesta kon houden, maar nee...
Dario neemt ook fotos van alles. Kan wel in de reclame zo!

Hallo iedereen,

Welkom op mijn blog. Natuurlijk hadden jullie niet gedacht dat ik zo
geavanceerd bezig was, maar op aanraden van Bertus ben ik toch
maar eens gaan kijken hoe het moest.

Hopelijk zijn jullie tevreden met mijn input, normaal ben ik
namelijk niet zo e-mail trouw. Ik zou het ook leuk vinden
als jullie wat bijdragen af en toe (voel je niet verplicht).
Tot snel ziens weer in januari, dan komt iedereen
mijn verjaardag vieren denk ik (party, party). Groetjes, Rosalie