Weer op zoek naar de Ashaninkas, maar dit keer echt.

Huancayo is een leuke plaats met aardige mensen, dus ik ben er nog steeds.
Dario is bij een familie calabassen aan het maken en heeft nog last van zijn rug.
Hij heeft het er wel naar zijn zin en slaapt niet meer in het hostal, waar ik hem toevallig
tegenkwam, want we wisten niet van elkaar dat we in dezelfde stad waren.
Ondertussen heb ik al wat Peruaanse vrienden gemaakt en we zijn naar de plaatselijke
discotheek geweest om naar Cumbia te luisteren en te dansen. Verder heb ik Inca plaatsen
bezocht en ben ik een hele dag in de bergen geweest.
Vandaag vertrek ik met een gids naar de Ashaninkas in de jungle, om te beleven hoe
de gemeenschap samenleeft met de natuur en om de rijke flora en fauna zelf te zien. Het
zal een lange reis worden. De transportmiddelen varieren van bus, auto tot boot.
We reizen af naar de twee rivieren Perene en Ene en op de plek waar die samenkomen
zal ik bij de gemeenschap logeren. Zondag zullen we teruggaan en dan kan ik meteen weer
in het hostal terecht, alhoewel ze niet erg blij zijn dat ik mijn eigen plan trek en niet met
hun tours meega, maar mijn eigen routes maak.
Er zijn veel Noord-Amerikanen en met eentje daarvan speel ik veel tafeltennis. Er zijn ook twee
Nederlanders gearriveerd, maar toen ik met ze praatte merkte ik dat ik bijna geen Nederlands
meer kon spreken. Alle plaatselijke woorden in het Spaans leer ik wel snel, alhoewel men
zich erover verbaasd dat ik een nogal grof taalgebruik heb. In Spanje is dat veel normaler dan
hier. Het is de bedoeling dat ik me als een dame gedraag en dat lukt me niet zo heel goed. Bovendien zijn er ontzettend veel sociale conventies waar ik het liefst tegenaan schop, maar dat is men niet gewend en daarom heb ik soms wat problemen met me aanpassen. Mijn vrienden lachen zich wel een bult als ik rare opmerkingen maak of als ik zeg wat ik denk. Het is me opgevallen dat je beter kan zeggen dat je een niet bestaande afspraak hebt, dan dat je zegt dat je geen zin hebt. Die indirecte communicatie zijn wij Nederlanders niet gewend natuurlijk.
Er zijn veel jongeren die bezig zijn met hun identiteit en met de historie van de Wanka s, een
bergstam die samen met de Spanjaarden de Inca s te lijf ging en won, maar tegelijkertijd verloren zij ook.
Een paar jongens hebben me boeken geleend, terwijl ik heel weinig tijd heb om te lezen, maar ik zal ze lezen als ik weer alleen op weg ben. De vraag is namelijk of Dario meegaat, want zijn rug verbetert niet erg. Volgende week zien we wel weer wat er gebeurt. Het leven bij de dag went snel en het bevalt me dat je spontane afspraken kan maken met mensen. Dit echter vanwege de werkloosheid, waardoor je iedereen op de Plaza de la Constitucion treft. Met de andere buitenlanders uit het hostal eet ik eigenlijk alleen. Zij werken voornamelijk in een weeshuis dat door de staat gefinancierd wordt en hebben geen idee dat dat weleens corruptie zou kunnen betekenen. De man van het hostal heeft een monopolie op toerisme hier en daarom besloot ik mijn eigen plan te maken. Vandaar, tot volgende week!!!

O en T, wat leuk jullie verhalen, Engeland is weer een ander wereldje!

een beroemdheid in korte tijd

Hoe zorg je dat in een klein stadje waar iedereen zeer gereserveerd is, ineens iedereen je kent?

Ik heb de oplossing gevonden: je gaat bij een theatergroep staan.
Dagen loop ik hier al rond, ik probeer de vragende blikken met: "wat doe je hier in godsnaam?"
te ontwijken of vriendelijk glimlachend te beantwoorden, maar eens een gringa is altijd een gringa. Eigenlijk had ik het al opgegeven. De mevrouw op de markt is aardig, de winkelier uit
Lima ook en mijn gids is zeer kundig en helpt me goed. De rest van Tarma echter, wist niet wat ze met me aan moest. Gringo´s komen normaal in het hoogseizoen, zijn voornamelijk man en
komen zeker niet alleen.
Deze avond zag ik een groepje jongens een toneelstukje opvoeren en er stond een horde mensen bij te kijken. Ik bleef staan en natuurlijk viel ik op, waarop zij vroegen waar ik vandaan kwam en of ik "mucha plata" had meegebracht. Ik antwoordde natuurlijk dat ik uit Nederland kwam en dat ik geen euro´s had, maar wel soles.
Het toneelstuk ging als volgt: de ene jongen had een amante en een esposa. (vriendin en vrouw, heel normaal hoor) De andere 2 jongens waren als vrouw verkleed. De ene vroeg nog aan de ander: wat zit daar beneden voor flubber bij je rok, waarop de ander zegt: dat is mijn mobiele telefoon, kijk hij trilt. -hilariteit allom- (men is hier nog niet zo besmet geraakt door Berlusconi/Endemol TV)
Maar goed, het toneelstuk ging verder, ze deden een telenovela na. Ik mocht ook de amante zijn, zeiden ze, maar dat leek me niet zo'n goed idee. De man loopt met zijn amante op straat en komt zijn vrouw daar tegen. De vrouw wordt hysterisch en wordt kwaad op de man en begint aan het haar van de amante te trekken. Dit wordt sterk uitvergroot, elkaar "pendeja" noemend en de man kijkt ernaar en lacht. Twee vrouwen die om hem vechten, ach waarom niet?
Helaas is dit niet alleen het stereotype, maar ook vaak genoeg de realiteit. Hoeveel vrouwen voeden hier alleen hun kinderen op? Hoeveel mannen stichten een tweede gezin? Hoeveel gevallen van mishandeling komen hier voor? Helaas te veel.
Gelukkig heeft men nog zijn eigen ironie, wat leidt tot zelfbehoud..
Ik heb de jongens maar "mucha plata" gegeven, zoals verwacht werd, om wat te kunnen eten.

Bijkomend effect was dat ineens iedereen weet wie ik ben, omdat ik op het grote plein heb geroepen dat ik Holandesa ben. Op straat fluisteren de jongens achter me: holandesa, holandesa en vrouwen glimlachen, omdat ik de jongen in het rokje "señorita" noemde. Een gesloten gemeenschap opent zich wel een keer,men moet alleen even wennen aan mijn rare blonde hoofd!

ps: morgen op weg naar Huancayo, de faam is verworven.

De reis van Hiawata

Asháninka kind

Hierboven zien jullie een lid van de Asháninka-gemeenschap.
Gisteren heb ik een jungle-tour gedaan. Met een groep peruaanse toeristen hebben
we het begin van het oerwoud bezocht. We hebben gewandeld door een beschermd natuurgebied. Er groeiden papaya´s, mango´s en groene sinaasappels. Verder in het
woud kon je de mooiste planten bewonderen en kleurige vlinders bekijken.
Hierna was ik met nog een meneer de held van het stel, omdat ik me in mijn bikini
onder een waterval begaf.
Na deze route zijn we naar een indígena gemeenschap geweest. Ik voelde me zeer
bezwaard als antropoloog, omdat ik bovenstaande kledij aankreeg, een pluim op
mijn kop kreeg en op elke wang een paar strepen had. Hierna moesten we met de bevolking
dansen, terwijl de gids foto´s maakte. Het was een hele belevenis, maar ik voelde me
niet op mijn gemak. Natuurlijk was het de bedoeling dat we darna een ¨propina¨ gaven.
Dit hebben we braaf gedaan, nadat er likeur was gekocht en nadat ik twee scherpe foto´s
van de boa constrictor in een kooi had gemaakt. Ook andere dieren in kooitjes waren
voor de toeristen bestemd. De kinderen van de gemeenschap konden hun kostuum weer
uittrekken en gingen weer verder voetballen in hun korte broek. Ze beeldden zich vast in dat
ze Farfán waren, de voetballer van PSV waar iedereen over praat, omdat hij uit Peru komt.
Dat ik dit niet wist leverde een nogal hilarische situatie op in Huaraz, omdat ik aan een
man vroeg of hij Farfán kon aanwijzen op de televisie. Ik verwachtte een Peruaans uitziende
man met wat indiaanse strekken, zal ik maar zeggen. Tot mijn verbazing leek hij meer op
een Afrikaan en dit liet ik blijkbaar iets te duidelijk merken toen ik zei dat hij supernegro was.
De man moest hard om mij lachen, omdat dit natuurlijk geen uitspraak is die men zomaar doet.
Ik probeerde hem nog uit te leggen dat het in geen geval een disriminerende connotatie had,
maar het was al goed, hij begreep me wel.
Het bezoek aan de Asháninka´s vond ik dus wel bijzonder, maar ik vraag me nog steeds af of ze niet beter af zijn zonder toeristen. De Peruanen moesten hard lachen toen ze hun ´apepakje´ aankregen en dat vond ik wel een beetje vervelend. Aan de andere kant is het een bron van inkomsten en je kan niet verwachten dat de gemeenschap afgezonderd blijft. De kinderen gaan immers ook met de bus naar school in de stad.
Hier in Tarma is de bevolking erg stug t.o.v. toeristen. Ik ben ook de enige toerist in de stad.
Er schijnen wel wat Duitsers te zijn die vrijwilligerswerk doen, maar mijn Spaans is beter zei een winkelier!! In Huaraz wilde iedereen met me praten en hier bijna niemand. Het schijnt typisch te zijn voor de mensen die uit de bergen komen. Morgen ga ik met een andere georganiseerde reis een tocht langs bergdorpjes maken. Misschien is de groep net zo leuk, want gisteren werd ik na een tijdje wel geaccepteerd door de medereizigers. Ze trakteerden me zelfs op sap en wilden alles weten over Holanda. De gids was ook vakkundig en gaf me een omhelzing na de tour. Dit vond ik nogal wat, want ze zijn hier muy frios. De Nederlanders zijn werkelijk een openhaard vergeleken bij deze mensen. Vrijdag naar Oxapampa, dat is een Oostenrijkse kolonie meer richting het oerwoud. Zometeen ga ik maar even naar de bakker en op de markt hebben ze heerlijke vruchten. Foto´s van mensen maken durf ik nog niet zo goed, ik geloof dat het niet erg op prijs wordt gesteld, dus ik laat iedereen maar in zijn waarde. XXX Rosalie

rosalie verder op pad

Morgen vertrek ik naar Lima. Dario gaat rustig op weg met de bus die in de modder
blijft steken en ik zie hem weer in Cuzco. We hebben even overlegd en ik ben dus
een stuk minder avontuurlijk en iets meer gewend aan comfort. Aangezien ik
niet een gevaarlijke weg met modderglijbanen wil nemen in dit regenseizoen ga ik maar
even mijn eigen tuttige vakantie houden haha!! Huancayo ligt op de grens van het
regenwoud en de andes en daar blijf ik een tijdje. Dan reis ik af naar Ayacucho en vanuit daar
wil ik naar Cuzco. Daar aangekomen wacht ik op Dario en dan gaan we weer verder.
Dussss... de reis gaat verder en ik hoop veel moois te zien en leuke mensen te ontmoeten.
Bovendien zal ik mijn best doen om vaker iets op het blog te plaatsen als ik even tijd heb.

Nog een paar ervaringen:
Met Halloween omringd worden door 40 kinderen, omdat we snoepjes hadden en daar kom je dus niet meer vanaf!!!
Op de foto met een schoolklas waarvan elk kind afzonderlijk een foto met ons wil. Dit kan
big business worden! Un foto un sol!!
Met de gids bovenop de berg Pastoruri en op de foto met een sneeuwpop, 5000m hoog!
Dario geeft zijn sokken aan een herder zonder schoeisel en bedenkt achteraf dat daar
500 dollar in zat. Deze man kan nu een hoop nieuwe ezels kopen.
De uitlaatgassen zijn niet te harden, ik wil een Michael Jackson kapje kopen.
Rosalie die voor de tachtigste keer haar hoofd stoot in een `collectivo´ (taxibusje)


Een dikke kus!!! Rosalie

Weer terug in Peru....

huis Mirella
Chan Chan
Ik in de bar...
Jane in het oerwoud
Laguna en Peru

Lukt nog niet helemaal, die foto´s...

We zijn weer terug in Peru.

Goed en slecht nieuws. Dario is gevallen en had al last van zijn rug.

Hij heeft een soort hernia en daarom moet hij rustig aan doen.

Ze hebben hem in het ziekenhuis een korset gegeven en eigenlijk kan

hij nu wel weer alles. Gisteren wilde hij alleen op een paard gaan

zitten, maar dat leek mij dus niet zo´n goed plan.

In het weekend zakken we af naar het zuiden om uiteindelijk in Cuzco uit te komen.

Ecuador was echt superleuk. De natuur is daar echt heel mooi en ik heb geraft.

We hebben een vulkanische lagune gezien. In Peru hebben we ook een lagune

bezocht en we hebben een 5 uur lange tocht door de bergen gemaakt.
Gisteren waren we in Chavin. 3 uur heen en 3 uur terug opgepropt in een busje

met een hele groep scholieren. We hebben ongeveer 1 uur naar de strenge

gids geluisterd en het andere uur hebben we besteed aan het poseren voor

de kinderen, zodat ze een foto met ons erop hadden.

Ik moet nu gaan, Dario wacht. Jammer van Jan Wolkers trouwens,

vond zijn kinderen vooral leuk, misschien kunnen die zijn werk voortzetten!

Ps: Maud, heel erg gefeliciteerd met je nieuwe huis!!

Leetje een fijne verjaardag.

Hola mis amigos,

Ayer Chavin con una clase de alumnos del secundario....k si cansa ehhh..

Todos querian una foto con nosotros.

Ayer Halloween, todos los niños pequeños nos pidieron dulces.

Ecuador de puta madre..es un país muy bonito!

Ahora seguimos aki en Huaraz unos días y luego vamos al sur tranquilamente

hacia Cuzco.

Un abrazo!