Rosalie eet eigenlijk de hele dag door

Lekker hoor cavia!
Papi en mami + koe = melk
Cocabladeren om te kauwen

Cuzco el ombligo del mundo

Salccantay
Horticultuur Incas
CuzcoPlatteland Cuzco...rustig

Mediteren bij een plant en... insmeren!!!!



Cuzco is de navel van de wereld, want de Inca´s zagen het in een vallei liggen en dat


was blijkbaar het eerste wat bij ze op kwam. De foto´s spreken voor zich.


Een paar foto´s zijn nog van de trecking en een paar geven een impressie van Peru en


haar inwoners. Het klassensysteem bevalt me niet, maar de mensen individueel wel.


Cuzco is een hele mooie stad en heeft in bepaalde delen dezelfde structuur als Granada


en soms dezelfde straatnamen. Het is wel een toeristische stad en de enige vrienden die ik


maak zijn Peruanen. Het feit dat ik alles begrijp en dat ik Spaans spreek verbaast de mensen


nog steeds, ik gebruik soms zelfs rare woorden die ik in Spanje niet meer ga gebruiken.


Het is me wel gelukt om het goedkoopste hostal te vinden: ik betaal twee euro vijftig.


Ik blijf nog even hier en ga dan naar Lago Titicaca. Daarna vier ik kerst in Cuzco.


Laat ik maar eens gaan, want de hond in het internetcafé stinkt.





Een dikke zoen van Rosalie

´pekepeke´
Kike, Leo en Luis in de jungle
Choquequirao
Choquequirao, Incahuis
Bovenaan Machu Pichu (Huaynapichu)

Hola mis amigos!

Radiobemba, hier ben ik weer. Vandaag ben ik om 5 uur opgestaan om omhoog te klimmen naar Machu Pichu (MP). Normale toeristen doen dat met de bus, maar die kost 6 dollar en dat vinden wij afzetterij. Bovendien is er niets mis met onze benen.

Ik zal even bij het begin beginnen: na de jungle ben ik naar Ayacucho afgereisd, daarna met de hobbelbus naar Abancay (gelukkig blijft de bus op de berg) en toen zijn we vanuit een klein dorpje, Cachoras, de trecking begonnen. Met een muilezel voor de rugtassen en één voor de jongedame gingen we op weg. Onderweg wisselden we van paardenbegeleider (hoe vertaal je arriero? -> interglot zegt drijver), omdat de onze verplichtingen had. Dat betekende voor onze Nacho van 16 dat hij niet naar school ging, maar met bijna niets een week op stap ging met ons gringos. De eerste dag was warm en veel klimmen. Na het kamperen de volgende dag door naar Choquequirao. Hier vonden we Inkaruïnes die nog niet zo lang geleden ontdekt zijn en de hele dag waren er 6 toeristen geweest - wat een verschil met Machu Pichu! Het was heel erg mooi en ik genoot er echt van. Er is nog veel op te graven en te restaureren, maar de Fransen steken er geen geld meer in en onze vriend Alan García kan het niet heel veel schelen volgens mij, want het is niet in Lima. Op een bankje in een Inka huis vond ik bij toeval Andrés, een amerikaan die ik ken uit Huancayo. Hij en zijn vriend woonden in Panamá en daarom spreken we Spaans. Het was een groot toeval en de hele trecking hebben we met hen voortgezet en vandaag zijn we met hen naar MP geweest. Dat was wel een beetje druk. We maakten grappen dat iedereen stil moest zijn, omdat er daadwerkelijk mensen mediteren en de energie van de stenen absorberen.

We voelden ons op het uitkijkpunt eigenlijk als een aap op de rots van Gibraltar. Mijn idee was om per ongeluk wat mensen aan te stoten om zo meer bewegingsvrijheid te hebben, maar volgens Kike was dat asociaal, want zij zouden naar beneden kunnen vallen. We besloten dan maar een ananas die we mee hadden genomen op te eten, buiten het zicht van de ´wachiman´, want je mag in heel Machu Pichu niet eten en van een wc is ook geen sprake. Kortom, het was een lollige en warme dag, maar ik genoot meer bij Choquequirao. Kike slaapt al, hij was een beetje moe van alle indrukken en van de klim naar de zonnepoort, maar dat waren alleen maar 3 stenen zegt hij.

Morgen met de trein op weg naar Cuzco. De prijzen zijn belachelijk en we mogen niet met de Peruanen in de trein, want die betalen 5 keer minder. Dus we moeten met de gringos, wie weet komen we weer een groep oudere Japanners tegen die de Mount Fuji op foto´s willen laten zien en die geen benul hebben van wat de Peruaanse cultuur inhoudt, maar wel boos worden als iemand voordringt. Veel culturele indrukken dus en hopelijk kunnen we weer wennen aan de bewoonde wereld. Een warme douche na een week heeft i.i.g. geholpen, bovendien is hij niet afgebroken en werd hij niet koud na 3 minuten, slechts na 10. Ik ga Kike wakker maken en misschien koffie drinken, die is hier veel te lekker. Veel plezier iedereen met mij bespioneren op Google Earth. Waar je een verbrande gamba met 5000 muggenbulten ziet ben je warm! Een dikke kus, Rosalie

Weer in de bewoonde ¨spaanse¨ wereld

De jungle was een groot avontuur! Met de zweetbus naar Satipo; de poort naar het oerwoud en ooo wat was het warm. Na een hele nacht in de bus, 2 uur over een hobbelweg in de taxi en daarna 8 uur in een boot kwamen we aan in Betania. Dat is dus niet als de ferry naar Engeland, maar het is een kano met een motor eraan en kippen, eieren en andere pakketten die niet nat mogen worden erin. Na een paar uur in de ´pekepeke´ kwam er een grote donderwolk aan en moesten we ons beschermen met plastic zeilen en paraplu´s. Ik was samen met Marco, een jongen die ik heb leren kennen en hij werd constant boos op de leraressen die voor ons zaten en afval in de rivier gooiden. Na een dag in deze boot moest ik afscheid nemen van Keko (zo heet de dochter van Fujimori ook!), een meisje van 2 dat mij eerst heel eng vond, maar uiteindelijk bij me op schoot ging zitten Marco en ik waadden door het water in de regen en 2 jongens uit Spanje gingen ook aan land om de Ashaninka gemeenschap in Betania te bezoeken.
Daar aangekomen sliepen we bij een familie in een houten huis op de grond. Ooh ik ben heel blij met mijn opblaasmatras zeg.. De familie heeft 5 kinderen, waarvan het jongste meisje net 4 was geworden. Zij zong de hele tijd dat we er waren liedjes in Quechua. De kippen werden voor onze soep geslacht en de yuka werd op tafel gezet met een bananen drabje om te drinken erbij.
De volgende dag vertrokken we met onze gids Leo, inclusief machete en geweer, naar de jungle.
De DEET deed zijn werk goed en de malariapillen hebben geen bijeffecten gehad.
In de jungle hebben we gezwommen, vissen gevangen, veel yuka gegeten totdat het op was, papegaaien gezien, geprobeerd om te jagen, maar niets gevangen en we hebben gekampeerd onder de volle maan in onze tentjes. Gelukkig was de maan vol, want er was een puma gesignaleerd door de bevolking van Betania. Die hadden we waarschijnlijk opgegeten als die zich had laten zien, want de tweede dag waren we zooo hongerig dat ik me afvroeg waarom boombasten oneetbaar zijn.. Weer terug in Betania dronken we het overheerlijke brouwsel van yuka en camote, waarvan we niet wisten dat onze vrienden Ashaninkas het hadden voorgekouwd, maar dat gaf niet, we hadden dorst. Het schijnt dat als je er 6 liter van drinkt, je redelijk dronken bent. Daarna aten we meer yuka en in de bus terug hebben we het alleen over yuka en gefermenteerd bier gehad.
In Huancayo heb ik nog een aantal dagen met mijn vrienden doorgebracht en bier en wijn gedronken op het dak van een hotel, waar je een prachtig uitzicht hebt. De ene Spanjaard is naar huis en met de ander (Kike) reis ik verder. Vandaag gaan we na een hele lange busreis over een onverharde weg naar Choquenquirao, dat zijn inca-resten die nog niet zolang geleden ontdekt zijn. We gaan lopen met een gids en ezels om onze bagage te tillen. Over een week komen we aan bij Machu Pichu en daarna gaan we naar Cuzco. Daarna volgt Lago Titicaca, ik denk dat ik daar rond kerst zal zijn. Dario trekt zijn eigen plan en is artesanos in allerlei plaatsen aan het bezoeken en leert een hoop over hoe je tapijten maakt en over hoe je stenen bewerkt, etc. We hebben elkaar in Ayacucho ontmoet, maar ik weet niet of hij ook naar Cuzco gaat. Zijn geld raakt op vertelde hij.
Ik heb jullie weer op de hoogte gesteld, hopelijk is mijn Nederlands niet te slecht en bevallen de verhalen jullie. Een kusje, Rosalie