Nog eventjes

Nog eventjes doorzetten met mijn mooie satelliet in mijn schouder, waarmee ik volgens de arts CNN kan ontvangen, dan mag ik naar huis! Mijn sleutelbeen moet 6 weken herstellen,
maar het gaat goed. Ik doe alles met één arm. Het hele verhaal vertel ik jullie als ik 26 mei terugben, want typen gaat langzaam. Nu nog even participerend door observeren en beide ouders rondleiden. Tot in Hollandddd

xx R

Een beetje muziek na alle pijn en pech

Muziek: heelmeester der wonden en bovendien zeer populair bij mijn onderzoeksgroep.
Raad welk liedje bij welk land hoort, de goede inzenders winnen een castagnetteset!

http://www.youtube.com/watch?v=YDTWFgFf__Q&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=QK0tnJvLRP8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=N7Jht2WJAqE

smaken verschillen dat is duidelijk...

beatrix in een nieuw jasje

Dit is de Marokkaanse interpretatie van onze majesteit.
Ze heeft tatoeages zoals een Marokkaanse hoort te hebben en men
heeft haar even ´opgepimpt´ zodat ze 25 lijkt.
Dan kunnen mijn vrijgezelle vrienden met haar trouwen en zal ze
aaaalle papieren van aaaalllee Marokkanen in 1x regelen. Dus geen
problemen met verblijfsverguningen meer, ze zal hertrouwen!

Goede nach, R

Vacaciones y Semana Santa en Moguer

Verjaardagskado voor Rafa

Christi en Giorgi

La Virgen

Een ayudante

Semana Santa in Moguer

Het is bijna Pasen. Christus lijdt. Hij hangt aan een stuk hout (zoals mijn vriendje het uitdrukt) en men zingt hem toe, in het Andaloeoeoe. Er loopt een fanfare voor en een fanfare achter. Men rouwt en geeft de Virgen de Montemayor die erachter loopt bloemen. Gisteren kwam de hele stoet om 12 uur 's nachts langs mijn huis. Aangezien ik de stoet elke avond zie en de trommels mij al weken wakker houden vanwege het oefenen, was ik niet elke dag gecharmeerd van de Here. Het is toch ook een dunne man, je kan zien dat Moguer in een diepe crisis zit. Gelukkig hebben we altijd nog de tradities die ons op de been houden. In Sevilla barstten mensen in huilen uit bij het zien van de Maagd...wat ben ik toch een kille Hollander. Mijn Marokkaanse maatjes zijn het inmiddels gewend, maar leven niet mee. God heeft immers geen zoon, stellen zij.
Morgen komt Lara langs, dan zijn we met vier personen, want ik heb sinds kort twee Poolse huisgenootjes. Zij zijn iets jonger dan ik en praten weinig. So wie so merk ik dat ik een grote kletskous ben en dat mensen niet begrijpen wat ze met al mijn levensinformatie moeten. Een
gezellig praatje maken gaat niet altijd, want mensen zijn erg verlegen. Wel drink ik ontzettend veel koffie met de Roemeense vrouwen, zonder melk graag.
Ooh daar komt AbderRahim me een broodje Halal worst brengen en karnemelk. Het is lunchtijd en ik moet altijd mee genieten van hun eten. Ze maken wel vaker lekkere dingen voor me. Mijn etenstijden zijn een beetje raar, want ik ontbijt op zijn Nederlands, lunch soms om 13u en soms om 16u, daarna komt het er soms niet van om meer te eten en soms eet ik om 21u, soms om 23u en soms om middernacht. Het verschilt ook wat ik eet, het varieert van een broodje kaas tot chocoladetaartjes tot tajine. Mijn ingewanden vinden het wel fijn, ik heb altijd van eten gehouden.

Nu, niet veel meer nieuws uit Moguer;
de armoede verhalen en problemen stijgen je soms boven het hoofd,
dus die bewaar ik dan maar voor thuis.

Kusjes, R.

Ps: Ton, bedankt voor het grappige filmpje. Ik heb niet veel contact met de Spaanse
jongeren en dans ook niet men hen, helaas. Ik ben wel in de Canguro, een kermisattractie
geweest op dit pleintje en kwam er natuurlijk helemaal draaierig uit.

Op vakantie in eigen regio

Even er tussenuit! Besluit ik naar het strand te gaan met Rafa, gaat het regenen...
Nou ja, eerst in Córdoba en daarna naar Málaga. Bekijken jullie ondertussen dit even, dan
ga ik de bestrijdingsmiddelen binnen in mij uitdrijven. Aardbeien groeien niet zomaar
namelijk. Lekker niks doen en me tussen mensen begeven die ik versta.

Bijna Semana Santa en dan zie ik Lara en mijn vader alweer.
Ondertussen heeft Rafa me een laptop bezorgd en zijn moeder zorgt dat ik weer vet word...dank

http://www.youtube.com/watch?v=ZPE5z17lOJg


Liefs, R.

En weer een week erbij..

Het wordt nu toch wel een beetje vervelend hoor, dat vervelenderwijs rondhangen.
Ik maak mijn rondje door het dorp, praat met alle Marokkanen die ik maar tegenkom,
ga naar de discotheek met Roemeense vrouwen en house mezelf te pletter op muziek die
ik in jaren niet gehoord heb. We zijn wel de meest gek dansende mensen, dat is dan iig
gelukt! Geen werk, geen geld, steeds hetzelfde riedeltje, iedereen is een vreemdelingenhater,
de ene bevolkingsgroep moet de andere niet, men geeft het door aan je chef als je met de
verkeerde op stap bent gegaan. Waarschijnlijk zal er over mij een heel raar beeld bestaan
in het stadje, want ik ken veel mensen met allerlei defecten, kleuren en eigenschappen en toch
hebben ze me nog niet persona non grata verklaard. (alleen de chef van het aardbeienveld heeft
het nog steeds niet op me geloof ik)
Gisteren ben ik bij een familie op bezoek geweest. De vader is burgemeester van een
dorp hier in de buurt en omdat ik zo zielig en alleen ben (boehoehoe), mocht ik komen logeren.
Veel ham en veel gamba´s gegeten en de dochter van 19 vertelde me over de politieopleiding die ze aan het doen is. De dochter van 9 gaat bijna communie doen, dus dat is ook een goed gespreksonderwerp geweest. De burgervader was heel hartelijk en gaf me goed te eten en een slaapplek naast zijn dochter. Ik sliep heerlijk rustig en als ontbijt at ik Churros con Chocolate. Dat terwijl ik het contact met de burgervader via via via had geregeld en hij eigenlijk ook niet wist wie ik was. De volgende keer moet ik het hele weekend komen en dan mag ik met de familie mee naar het berghuisje. Het was fijn om even goed uit te rusten en in een omgeving te zijn waar niemand me kende. Ik was erg blij met zoveel hartelijkheid en het is soms ongelooflijk hoe mensen je kunnen ontvangen terwijl ze je nauwelijks kennen.

Verder word ik eigenlijk heel moe van het contact leggen met mensen en altijd maar geïnteresseerd blijven en aardig en lief lachen. Nou, ik ga weer even socializen met iedereen
om me heen. xxx R.

Elja, Zohel, Mohammed en ik

Elja en Elsje

Abdel-Karim, Elja, Zohel, Abderrahim (broertjes) en ik

Lekker veel zon en het rode goud groeit

Zo, daar zit ik weer in het internetcafé, met grote letters een berichtje te typen voor jullie op het steeds beter te bedienen toetsenbord. Misschien krijg ik nieuwe Poolse huisgenoten, een vriendin van de eigenaar van het internetcafé en haar zusje . We zullen zien wat het wordt.
Toen ik hier binnenkwam om 18u was het internetcafé stikvol met mensen. Iedereen wil bellen, emailen, chatten en skypen. Ondertussen loopt het ene Marokkaanse broertje -met kort haar en rond gezicht op de foto- zich een ongeluk, omdat mensen willen betalen en omdat hun computer (of stoel) het begeeft. Zijn broer vertelt me hoeveel geld hij heeft, maar doet eigenlijk niet zo veel en heeft meisjes versieren hoger op zijn prioriteitenlijst staan.
Voor mij is het zeer interessant om te zien hoeveel mensen er binnenkomen en hoe ze met elkaar omgaan. Ik plant me meestal op een stoel en klets een beetje met Marokkanen en Roemenen.
De Polen zijn afstandelijker, waarschijnlijk omdat ze denken dat ik ook Pools praat, maar niets zeg. Een Roemeense jongen wil mijn nummer, want ik hielp hem eerder toen hij niets begreep van de bushaltes en nog helemaal geen Spaans sprak. Via een vriendin probeert hij aan mijn nummer te komen, maar dat gaat niet door! Dat is de tweede vandaag. Toen ik vanochtend bij het spreekuur van de sociale dienst zat, wilde een Algerijn die ook niets verstond met me koffie drinken. Op straat kwam hij me weer tegen na het boodschappen doen en riep steeds naar me café, café. Het feit dat ik een novio superguapo heb maakt niet veel verschil. Rafa waar ben je nouououou? Hij moet dag en nacht bij me zijn, anders begrijpt niemand iets van zo'n vrije vrouw! Jammer genoeg is mijn Rafa ook een vrije man die niet zoveel zin heeft om elke dag achter me aan te lopen. Hij komt liever een weekendje langs of begeleidt me naar de bioscoop in Cordoba om de nieuwste films te zien. Zijn grappen over dat ik liever met Mohammed, Mamadou of Constantino uitga vindt hij zelf ook heel erg leuk haha. Ik probeer me er door heen te manoeuvreren, al die mannetjes. Vrouwen horen afstand te houden en verlegen te zijn. Ja, helaas, dat gaat niet helemaal lukken, als ik me die rol aanmeet, dan gaat mijn onderzoek naar de maan! Verder is het zeer normaal om elk seizoen een andere partner te nemen, zowel voor man als vrouw. Ik maak me veel te druk om de liefde wordt hier gesuggereerd. Laat ik me maar aan mijn eigen rolpatronen houden en zeker niet 'native' worden, geen goed idee.. Ik volg alleen het aardbeienseizoen en hoef later niet naar de sinaasappels en daarna naar de olijven, gelukkig maar voor mij.
Het rode goud groeit, maar minder dan vorige jaar. Het is crisis en het fruit doet mee.
Ik vind het jammer, waarom eten Spanjaarden geen Bolletje beschuit? Ik heb aardbeien mee
gekregen van het veld, maar alleen suiker erop vind ik kaal. De zon schijnt heel hard en hopelijk
helpt dat voor de tuinbouw. Helaas ben ik tamelijk snipverkouden en ben ik nu na 3 dagen belabbering pilletjes gaan halen bij de apotheek. Volgens anderen moet ik naar de dokter, maar
dat doe je toch niet voor een verkoudheid? Rare mensen, wij zijn wel drie keer per winter in deze staat en dat gaat toch altijd over. Nu, ik heb nog gegeten met de onderburen. Een Marokkaanse man die lang bij Scheveningen in de buurt heeft gewoond en dat een heel leuke plaatsnaam vindt om te herhalen. Zijn zoontje heet Eleas en is nog heel klein. Een lief jongetje, maar hij huilt veel.
Ook heb ik koffie gedronken met een Roemeense vriendin die Giorgina heet en haar broertje dat heel verlegen wordt als ik er ben, ookal is hij 20. Hopelijk kan ik dit weekend naar het strand met de onderburen, want die hebben een auto. Dat is een hele luxe voor een local. Het integreren gaat goed, op de taalbarriere na, want ik kan toch nergens heen. Over een maand is Lara hier en daarna komen misschien oma en Elsje en zeker mijn papa. Tot schrijvens! R

Ik ben boer Jansen en ik hou van discooo

Een nieuwe week dus laten we vieren dat ik hier een maand ben!
Vandaag heb ik weer nieuwe dingen geleerd. Ten eerste dat je van
veel problemen hard wordt, zoals de sociaal werkster in Moguer.
Ze begeleidt immigranten door de papierwinkel en een bureaucratie
die zijn naam eer aan doet (met hoofdletter B). Soms is ze poeslief, soms
moet ze schreeuwen. Niet iedereen spreekt Spaans en als je harder praat
begrijpen buitenlanders je beter; dat is algemeen bekend. Een steun en een zucht,
maar ze doet haar best om iedereen een kans te geven en hulp te bieden. Ook de
man die het originele papier met stempel heeft ingeleverd bij een loket en de mevrouw die niet
weet van wie ze zwanger is én de moeder die men haar kinderen komt, omdat de
creche vol is, waarop het dochtertje een pennenhouder breekt, waardoor de moeder
zich snijdt aan de scherven en al tolkend voor haar zwangere vriendin probeert haar kind in bedwang te houden, wat natuurlijk niet helemaal lukt.
Een stoicijnse houding hebben en houden is een kunst, wil ik alleen maar zeggen. Ten tweede heb ik vernomen dat Mohammed de profeet morgen jarig is, ik zal het ervaren, eens kijken of hij alle kaarsjes uitblaast.. en ten derde: mijn Spaans verslechtert hier en dat komt omdat ik soms geen zin heb om alles drie keer te herhalen. De Onubenses (Huelvanen zullen we maar zeggen) zijn niet te volgen, zelfs niet door mijn lief,
dus het ligt gelukkig niet aan mij. Pools-Spaans heeft een gek accent, Roemenen
begrijp je een beetje beter, maar ja, daar leer ik ook rare woorden van en Marokkanen
spreken soms wel en soms geen Spaans. Als je ze verstaat kan je je Spaans beter
met een beetje Frans mixen, dan verstaan ze je beter. Kortom, het is redelijk moeilijk
om hier iets aan mijn kennis van de lingua franca te verbeteren. Laten we iedereen
Nederlands leren, dat zou Wilders vast ook willen en het zou mijn onderzoek zeker ten
goede komen.
De discotheek is ook een belevenis. Een loods op het industrieterrein naast de Aldi.
Een dj die heel veel house draait en liedjes uit Roemenië. Ik ben een houten plank als ik
dans, maar ik begin de muziek te herkennen, aangezien de dj een beperkt repertoire heeft.
De striptease voor vrouwen was werkelijk geweldig. Door mee te gaan heb ik meer contact
gemaakt met twee meiden uit Roemenië en ze zijn erg aardig. Ze vervelen zich als het regent en dan kan je beter wachten totdat je naar de disco mag, tja.
Ik heb ook nog een les Thai Jitsu gehad, terwijl ik dacht dat het zelfverdediging voor vrouwen
zou zijn. Klaarblijkelijk adverteerde de sportschool daar alleen mee, want ik stond tussen zes
grote sportschoolmannen die al eerder vechtsporten hadden gedaan. Ik lette goed op, want
de leraar spreekt erg snel Huelvaans en ik begreep soms niet precies wat de bedoeling was.
Het was een leuke les, maar ik heb nog steeds spierpijn en 3x in de week naar de sportschool
is niet helemaal wat ik in gedachten had. Soms heb ik afspraken in de namiddag en het is de
bedoeling dat ik zoveel mogelijk train, dus ik denk dat ik het sporten maar bij de wekelijkse
wandeling met Tío Pepe laat en soms eens mijn hardloopschoenen aantrek. Dat geeft ook
absoluut geen bekijks in het dorp trouwens. Alleen wonen, hardlopen, internetten en koken,
dat geeft te denken in het dorp: wie is die gekke Poolse die in het appartement bij de kerk
woont? In de supermarkt praten ze zo min mogelijk, waarschijnlijk versta ik het toch niet.
Een mevrouw dacht laatst dat ik iets wilde stelen, ha ik kan toch nooit kiezen wat ik wil eten!
Verder is corruptie heel normaal, je hoeft alleen het nieuws maar aan te zetten. Daarbij
begrijp ik de politiek niet, ze hebben een AVE verbinding met Sevilla uitgesteld, want
dat leek ze niet heel erg belangrijk. Ha, ik doe er 5 uur over om bij Rafa te komen!
Dat is langer dan met het vliegtuig, maar gelukkig wel minder duur. Nu is hij hier en
we hebben gisteren niets gedaan, lekker pijamadag, heerlijk. Morgen gaat hij naar Malaga
om gambas te eten bij zijn ouders op het strand. Ja, het leven van een werkloze gaat niet
over rozen. Gelukkig is boeken lezen zijn hobby, dan gaat de tijd sneller. Ik zal proberen
wat fotos te plaatsen zodat jullie kunnen zien dat ik hier werkelijk ben.

Tot volgende x Rosalie

Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet

Oja, de stroopwafels, daar verwijs ik niet meer naar! Soms raak je de kloe van je verhaal kwijt, dat komt omdat je teveel praat. De boer van de boerderij waar ik 2 dagen rondhuppel tot spijt van de aarbeienplukkers die gebukt gaan onder het rode goud, lust mijn stroopwafels niet!
De eerste dag dat ik kwam was hij zeer enthousiast over mijn onderzoek en de dingen die ik hem vroeg. Echter, er is iets in onze houding naar elkaar veranderd. Eigenlijk is het een heel stugge man die van autoriteit geniet. Ik heb hem waarschijnlijk gekwetst door meer met zijn werkgevers en oom te praten, dan met hem. Hij dacht met de eer te strijken, maar ja, ik ben natuurlijk niet gekomen om hem uit te horen over de boerderij en hoeveel aardbeien hij oogst. Hij praat ook veel over plasmaschermen en hypotheken: twee dingen waar ik weinig van weet.
Je kan niet iedereen zijn sympathie winnen klaarblijkelijk. Toen ik hem het mooie doosje stroopwafels aanbood dat Elsje mee had genomen, rageerde hij met de zin "die lust ik niet". Het spreekwoord is dus waar en mijn omkoopactie was mislukt (de andere mensen aten ze wel met smaak op).
Verder word ik horendol van het Roemeens, Pools en Marokkaans dat ik niet versta. Van die laatste taal versta ik nog het meest, maar verder dan de dagen van de week en de sociale etiquetten kom ik ook niet. Gisteravond ben ik met twee Roemeense vrouwen naar de plaatselijke discotheek "El Emigrante" geweest. Het was erg rustig en ik herkende niet één nummer helaas. Daarbij voelde ik me als een boer op klompen, omdat Roemeense vrouwen erg petiterig zijn en heel goed kunnen dansen. We sloten ons aan bij stoere Roemeense mannen met goude kettingen en puntschoenen. Ik werd weer geconfronteerd met mijn eigen voordelen, want in Nederland had ik met zo'n man nooit gepraat, maar het bleken aardige jongens te zijn. Ze reden op de tractor, allemaal. De meisjes waarmee ik was merkten later op dat dat nogal vreemd was, meestal heb je maar één tractor op een boerderij. Ze wilden niet zeggen dat ze aardbeienplukkers waren.... Wat heb ik toch een spannend leven. Verveling is een groot goed hier en het is best lastig om me te vervelen heb ik gemerkt. Als het regent blijven de aardbeien groen en daarom is er nu weinig te doen.
De belevenis van de dag was dat de nieuwe onderbuurvrouw me vroeg of haar man hun schotel mocht installeren vanaf mijn dak. Ze sprak me aan in het Frans, want volgens mij is ze net uit Marokko gekomen om met haar man samen te wonen. Natuurlijk beantwoordde ik haar vragen vloeiend!, tegelijkertijd wijzend op mezelf om uit te leggen dat ik Rosalie was en ik vertelde haar dat ik haar baby lief vond. De buurman (Achmed) blijkt 5 jaar in Den Haag te hebben gewoond en kwam met zijn vriend Abdul naar mijn dak kijken. Om 5u zou hij terug komen, zodat ik daarna naar het internetcafé kon. Aangezien hij er om 6u nog niet was, besloot ik aan te bellen. Zijn vrouw deed open met een handdoek op haar hoofd en Achmed sliep onder een dekentje op de bank. Ik stoorde dus helemaal niet en hij legde me uit dat hij nog een dingetje nodig had of zo iets. Morgen komt hij terug, maar inmiddels ben ik wel de Portugese zenders kwijt en dat zijn de enige die een beetje te pruimen zijn. Ik ben wel blij dat ik niet de enige ben die om 5u 's middags in slaap val als ik om 7u ben opgestaan. Dat buitenleven is toch wat anders dan ik gewend ben...

Kus, R.

stroopwafels en regen

Hoi allemaal,

Ik heb een paraplu gekocht. Dat was nodig, want vanmiddag regende ik nat.
Dat is niet goed voor de aardbeien en niet goed voor de arbeid. De paraplu werd
me verkocht door een Chinese meneer, met een chinees uiterlijk, maar toch weer
niet al te veel, want het lijkt wel of hij Spaanse voorouders heeft. Het zal wel een
goede mix van van alles zijn. Toch stom dat je je altijd blijft afvragen waar iemand
vandaan komt, maar eigenlijk ook heel logisch. Ik ben lekker Pools en dat gaat er niet
vanaf, Dobro!
Vanochtend heb ik de problemen van immigranten aangehoord bij de sociale dienst.
Ik dacht dat mijn billen eraf zouden vallen en dat mijn maag zich om zou keren.
Hoe kunnen Spanjaarden van 10 tot 3 werken zonder een eetpauze? Daarna heb ik
lekkere kippenvleugels gebraden, helemaal niet Hallal haha, daar doe ik niet aan mee.
Ook niet aan de hoofddoek die Mohamed me steeds probeert om te doen. Dat ik een
novio heb interesseert hem niet, dan komt die toch ook in zijn huis wonen? Grapjassen
zijn het, maar met een goed hart! Mijn internetcafe amigos zijn ondanks alles toch de leukste, omdat ze lief doen met kinderen, dove kinderen en Nederlandse kinderen zoals ik. Iedereen is altijd welkom.

Als goede Noord-Europeaan ben ik al gewend aan mijn privacy en is het best
fijn dat ik thuiskom zonder 10 mensen om me heen. Natuurlijk
mis ik wel huisgenootjes, want niemand begrijpt wat ik hier doe en ik krijg het ze niet aan hun verstand gepeuterd dat ik hier op veldwerk ben. De mevrouw van de sociale dienst begrijpt het, maar van privacy heeft zij niet gehoord. Ik krijg namelijk niet echt de gelegenheid om uit te leggen dat ik onderzoek doe aan de mensen die op spreekuur komen, dus informed consent is niet altijd haalbaar vind ik.
En dan nog, als het lukt, begrijpen immigranten er niets van, veel te lastig. Ik ben op
vakantie, dat is de enige conclusie die ze er steeds uit trekken! Als ik op vakantie ben ga
ik niet bij de sociale dienst zitten om mensen over hun uitkering en hun papieren te horen praten. De sociaal werkster legde ook nog uit dat de man die net was geweest 2 jr in de gevangenis had gezeten. Het was zeer onwaarschijnlijk dat hij een verblijfsvergunning zou krijgen. Dat ging ze me uitleggen met de volgende al zittend aan het bureau, denkende dat diegene het toch niet verstond in rap Spaans waarschijnlijk. Een andere werkethos.
Een Marokkaanse mevrouw deed haar beklag bij mij over de papierwinkel en over het feit
dat haar broer in Nederland veeeel meer verdiende met tulpenbollen poten. Hier was het net Marokko; weinig verschil.
Dan zijn er nog de Malinezen die een taal spreken die ik niet versta en een beetje Frans. Eentje
had allerlei papieren van een ander, maar niet van zichzelf. Hij had alle metrokaartjes van Valencia en bankpapiertje etc in zijn jaszak. Ik geloof so wie so dat een tas of koffer hier een luxe is. Een andere mevrouw zei dat ik mee kon op vakantie naar een dorpje bij Fez. Op het antwoord dat ik dan mijn koffer ging pakken kreeg ik een lachsalvo, die had je toch helemaal niet nodig!
Tja, ik blijf in een andere wereld zitten. Het spijt me zeer, maar de idealistische antropoloog die Frank Boeijen's "Kom je wereld uit" nastreeft, ben ik toch niet. Sommige verschillen kan je niet overbruggen, hoe graag je ook wil. Dat betekent echter niet dat dat erg is. Multiculturalisme is altijd een droom geweest, als we er samen maar uitkomen. Naast elkaar en met elkaar!

Weltrusten, volgende keer weer plattelandspraat voor gevorderden.

Rosalie

Alles net als in Nederland

Helaas carnaval is voorbij en vandaag zal iedereen wel moe zijn en een haring hebben gehapt.
Een vliegtuig landde niet helemaal goed bij Schiphol, dat heb ik ook vernomen.
Verder gaan veel dingen aan me voorbij, vrees ik. Het is hier nogal geisoleerd, want
mensen zijn gefocust op het dorp of op hun land van herkomst. Het feit dat ik eventjes
naar Cordoba reis is al een wonder voor de meeste inwoners van Moguer. Maar ja,
waarom zou je het ver zoeken als je het dichtbij kan vinden? Dat is een wijsheid die ik
nogal goed aan mijn laars weet te lappen haha.
Vandaag ben ik weer op de boerderij geweest. Er moest hard gewerkt worden en ooohhh
wat schijnt de zon hard op je bol. Het lijkt wel Moriaantje zo zwart als roet, maar die zijn
niet bezig met aardbeienplukken, maar met rondhangen op de Plaza de la Coronacion.
Er is weinig werk en als het er is, pikken de vrouwen het in, want de bouwsector ligt al
heel lang plat. Vandaag deed een man zijn beklag over de negritos die niet wisten hoe
ze moesten verven en daarom alle verf over de grond gooiden, het is toch wat. Voor
armoede hoef je Europa trouwens niet uit, dat blijkt wel uit wat mensen hier bezig houdt.
Het slachtofferdiscours ga ik niet gebruiken, want er zijn hier genoeg leuke dingen te
doen en ook al is er een crisis, dat maakt niet dat je geen lol hebt en elkaar niet hoeft te
helpen.
Eergisteren ben ik dan ook thee gaan drinken met Mohammed en zijn vrienden. Ze
wonen in een rommelig mannenhuis en hebben een zeer grote televisie.
We hebben thee gedronken, heerlijke tajine gegeten (met mijn rechterhand!) en
ik verloor keer op keer met dammen. De laatste keer dat ik dat deed was toen ik klein
was met Elja. Daarna keken we naar de grote televisie en ik leerde de dagen
van de week zeggen in het Marokkaans. Prison Break met Arabische ondertiteling was
ook erg interessant. Het muziekprogramma dat volgde was hilarisch; een heel beroemde
muzikant, genaamd Stiet, speelde op een viool. Het hele publiek in Casablanca ging uit
zijn dak en Stiet speelde lekker verder met zijn zes vingers (een klein ringvingertje bungelde
een beetje naast de snaar). Heel raar dat ik Stiet niet kende, tja ik weet ook weinig als
domme antropoloog. De hele dag heb ik doorgebracht met deze mensen en er kwamen steeds
meer Marokkanen die allemaal geen werk hebben, maar eten is er altijd wel. De jongste is
18 en de oudste 30. Sommige visa gaan deze maand verlopen en ik ben benieuwd wat er dan
gebeurt. Allah is groot zegt men dus laten we daar dan maar op vertrouwen.
Ik ben nog bezig met de integratie bij de Roemenen en Polen, wat ook lastig lukt qua taal,
maar ze hebben me mee gevraagd naar de disco El Emigrante. Was ik maar Babilon in
levende lijve, maar helaas kan dat niet. Dan gaan we het maar proberen met een glimlach
en blonde haren die naar de kapper zijn geweest!

hoe zo cultuurshock

http://www.youtube.com/watch?v=ta1CXqkCdx8&feature=related

Alle nationaliteiten lusten niet alles

Eindelijk! Tijd om een lang verhaal te schrijven. Mijn vingers doen nu al pijn, want wat doe je
met een Arabisch of Frans toetsenbord? Je aanpassen!! Dat is so wie so iets wat wij antropologen als geen ander kunnen, schijnt. Dan komt het toch nog van pas; hetgeen iemand mij zei:
je bent als een kameleon, jij past je aan iedereen aan. Dat vond ik toen niet zo n geweldige opmerking, maar met de tijd leer je andere dingen te waarderen, zoals ook deze voetnoot van een vriend.
Eerst denk je: wat een choas, hoeveel immigranten zal ik acherna moeten lopen en hoe ga ik ze in hemelsnaam benaderen? De praktijk wijst uit dat als men er achter komt dat je geen Pools spreekt en ook niet komt om werk te zoeken, er iets anders met je aan de hand moet zijn.
Dat is het geval. Ik ben een heel vreemde, maar tegelijkertijd net zo buitenlandse verschijning als de anderen in dit stadje. En de Spanjaarden kachelen er maar tussendoor.
De grote oogst zal over een maand beginnen, want door het slechte weer is het een slecht
jaar en de frambozen zijn de goot al ingespoeld. De aardbeien worden echter kunstmatig in leven
gehouden.

Het is verder warm, maar s nachts weer koud. Alles is hier bipolair eigenlijk. Spanjaard of buitenlander, Afrikaan of Oost Europeaan, werkend of werkloos, depressief of vrolijk, oud of jong. Om een indruk te krijgen van het stadje: het heeft ongeveer 12000 inwoners en ligt 20 km van de stad Huelva. Portugal is hier een uur vandaan als je een auto hebt, zo niet en dat is meestal het geval, dan zit je drie uur in de bus. Ik loop veel en luister veel en dat is allebei best vermoeiend. Half 9 was ik op het aardbeienveld waar ik via een cooperatie mee in contact ben gekomen. Daar bestudeer ik tot half 4 de Spaanse boerenfamilie die Roemenen, Spanjaarden, Polen en straks ook Bulgaren in dienst hebben. Tio Pepe vertelt me alles over het dorp en over de politiek van Andalusie. De zus van de eigenaar weet alle nieuwe roddels en daarom weet ik dat de man met die snor die voor de gemeente werkt, vreemd is gegaan met een vrouw van de gemeente die zo lelijk als de nacht is. De boer zegt soms boe en af en toe bah. Zijn kinderen zijn schatjes en hebben typische nette kleertjes aan als ze na papa s werk een tapa eten.
Iedereen waarschuwt me voor de Marokkanen en de Moros (de andere Afrikanen zoals Algerijnen, Senegalezen, Gambianen, etc dus). Tot nu toe willen ze weleens de neiging hebben om me te vragen of ik in een huwelijk geinteresseerd ben. Mijn vrienden van het internetcafe zijn broers uit Marokko. Eentje is onder een vrachtwagen het land binnen gekomen.
Kortom, veel werkloosheid en sores, maar meer alegria en dat neem ik liever als uitgangspunt. Elke dag is anders en ik raad iedereen die teveel in zijn hoofd wegzinkt een dagje platteland aan. Het verheldert de geest en maakt dat je beseft dat je gewoon moet eten en ademen haha niets meer!
Verder veel gemengde huwelijken, die mooi nageslacht voorbrengen. Er wordt wel gekibbeld over of de dochter Ghadiza of Andrea heet. Het kind is al een jaar naar ik schat, maar dat krijg je met een Marokkaanse vader en een Roemeense moeder!!! Blijkbaar zijn nationaliteiten heel belangrijk, maar een Roemeense aardbeienplukster zei me: we werken even hard, waar we ook vandaan komen. Jammer dat de eigenaar geen Marokkanen aanneemt...

http://www.aytomoguer.es/

Volgende keer meer (heel concrete) informatie.

Een grote zoen,

ROSALIE

ps carnaval laat maar niemand heeft geld om met me mee te gaan...snik...

Moguer het kleine witte stadje

Na een week in Moguer ben ik gewend en ken ik Spanjaarden
Marokkanen en Roemenen. Ik heb mijn eigen appartamentje
en de zon schijnt lekker. Mensen beginnen aan me te wennen
en ik participeer in het vervelen. Er is geen werk en de aardbeien
zijn nog groen. Rafa is al geweest en heeft me goed geholpen wie weet
kan ik hem aanstellen als tolk want het Andalusisch is veel te gesloten.
Binnenkort meer als ik een ander dan Frans toetsenbord heb gevonden.
De verhalen zijn talrijk en ik zal ze snel hier opschrijven.


Kusjes R

afscheidsfeestje

Huelva - España

Als je dit leest, ben ik op weg naar Huelva in Spanje.
Dit keer niet op reis, maar op veldwerk.
Om mijn master culturele antropologie af te ronden ga
ik onderzoek doen naar de invloed van mondialisering op
immigratie naar Huelva vanuit Afrika en Oost-Europa.
Eens kijken of ik door 'hanging around' en 'being there' iets
te weten kan komen over de restricties die o.a. de EU opwerpt
voor immigranten.
Huelva is een gebied in Spanje waar veel seizoensarbeid
wordt verricht. Niet zo bekend als de tomaten van Almeria,
maar veel lekkerder: aardbeien. Ik ga ze plukken, proeven
en kijken of ik deze 'strawberry fields' kan koppelen aan
theorieën van migratie, macht en de morele economie.

8 februari 2009 kom ik aan in Faro, Portugal en zal
ik verder reizen naar een klein dorp in de provincie Huelva.

Tot schrijvens, Rosalie