Alles net als in Nederland

Helaas carnaval is voorbij en vandaag zal iedereen wel moe zijn en een haring hebben gehapt.
Een vliegtuig landde niet helemaal goed bij Schiphol, dat heb ik ook vernomen.
Verder gaan veel dingen aan me voorbij, vrees ik. Het is hier nogal geisoleerd, want
mensen zijn gefocust op het dorp of op hun land van herkomst. Het feit dat ik eventjes
naar Cordoba reis is al een wonder voor de meeste inwoners van Moguer. Maar ja,
waarom zou je het ver zoeken als je het dichtbij kan vinden? Dat is een wijsheid die ik
nogal goed aan mijn laars weet te lappen haha.
Vandaag ben ik weer op de boerderij geweest. Er moest hard gewerkt worden en ooohhh
wat schijnt de zon hard op je bol. Het lijkt wel Moriaantje zo zwart als roet, maar die zijn
niet bezig met aardbeienplukken, maar met rondhangen op de Plaza de la Coronacion.
Er is weinig werk en als het er is, pikken de vrouwen het in, want de bouwsector ligt al
heel lang plat. Vandaag deed een man zijn beklag over de negritos die niet wisten hoe
ze moesten verven en daarom alle verf over de grond gooiden, het is toch wat. Voor
armoede hoef je Europa trouwens niet uit, dat blijkt wel uit wat mensen hier bezig houdt.
Het slachtofferdiscours ga ik niet gebruiken, want er zijn hier genoeg leuke dingen te
doen en ook al is er een crisis, dat maakt niet dat je geen lol hebt en elkaar niet hoeft te
helpen.
Eergisteren ben ik dan ook thee gaan drinken met Mohammed en zijn vrienden. Ze
wonen in een rommelig mannenhuis en hebben een zeer grote televisie.
We hebben thee gedronken, heerlijke tajine gegeten (met mijn rechterhand!) en
ik verloor keer op keer met dammen. De laatste keer dat ik dat deed was toen ik klein
was met Elja. Daarna keken we naar de grote televisie en ik leerde de dagen
van de week zeggen in het Marokkaans. Prison Break met Arabische ondertiteling was
ook erg interessant. Het muziekprogramma dat volgde was hilarisch; een heel beroemde
muzikant, genaamd Stiet, speelde op een viool. Het hele publiek in Casablanca ging uit
zijn dak en Stiet speelde lekker verder met zijn zes vingers (een klein ringvingertje bungelde
een beetje naast de snaar). Heel raar dat ik Stiet niet kende, tja ik weet ook weinig als
domme antropoloog. De hele dag heb ik doorgebracht met deze mensen en er kwamen steeds
meer Marokkanen die allemaal geen werk hebben, maar eten is er altijd wel. De jongste is
18 en de oudste 30. Sommige visa gaan deze maand verlopen en ik ben benieuwd wat er dan
gebeurt. Allah is groot zegt men dus laten we daar dan maar op vertrouwen.
Ik ben nog bezig met de integratie bij de Roemenen en Polen, wat ook lastig lukt qua taal,
maar ze hebben me mee gevraagd naar de disco El Emigrante. Was ik maar Babilon in
levende lijve, maar helaas kan dat niet. Dan gaan we het maar proberen met een glimlach
en blonde haren die naar de kapper zijn geweest!

hoe zo cultuurshock

http://www.youtube.com/watch?v=ta1CXqkCdx8&feature=related

Alle nationaliteiten lusten niet alles

Eindelijk! Tijd om een lang verhaal te schrijven. Mijn vingers doen nu al pijn, want wat doe je
met een Arabisch of Frans toetsenbord? Je aanpassen!! Dat is so wie so iets wat wij antropologen als geen ander kunnen, schijnt. Dan komt het toch nog van pas; hetgeen iemand mij zei:
je bent als een kameleon, jij past je aan iedereen aan. Dat vond ik toen niet zo n geweldige opmerking, maar met de tijd leer je andere dingen te waarderen, zoals ook deze voetnoot van een vriend.
Eerst denk je: wat een choas, hoeveel immigranten zal ik acherna moeten lopen en hoe ga ik ze in hemelsnaam benaderen? De praktijk wijst uit dat als men er achter komt dat je geen Pools spreekt en ook niet komt om werk te zoeken, er iets anders met je aan de hand moet zijn.
Dat is het geval. Ik ben een heel vreemde, maar tegelijkertijd net zo buitenlandse verschijning als de anderen in dit stadje. En de Spanjaarden kachelen er maar tussendoor.
De grote oogst zal over een maand beginnen, want door het slechte weer is het een slecht
jaar en de frambozen zijn de goot al ingespoeld. De aardbeien worden echter kunstmatig in leven
gehouden.

Het is verder warm, maar s nachts weer koud. Alles is hier bipolair eigenlijk. Spanjaard of buitenlander, Afrikaan of Oost Europeaan, werkend of werkloos, depressief of vrolijk, oud of jong. Om een indruk te krijgen van het stadje: het heeft ongeveer 12000 inwoners en ligt 20 km van de stad Huelva. Portugal is hier een uur vandaan als je een auto hebt, zo niet en dat is meestal het geval, dan zit je drie uur in de bus. Ik loop veel en luister veel en dat is allebei best vermoeiend. Half 9 was ik op het aardbeienveld waar ik via een cooperatie mee in contact ben gekomen. Daar bestudeer ik tot half 4 de Spaanse boerenfamilie die Roemenen, Spanjaarden, Polen en straks ook Bulgaren in dienst hebben. Tio Pepe vertelt me alles over het dorp en over de politiek van Andalusie. De zus van de eigenaar weet alle nieuwe roddels en daarom weet ik dat de man met die snor die voor de gemeente werkt, vreemd is gegaan met een vrouw van de gemeente die zo lelijk als de nacht is. De boer zegt soms boe en af en toe bah. Zijn kinderen zijn schatjes en hebben typische nette kleertjes aan als ze na papa s werk een tapa eten.
Iedereen waarschuwt me voor de Marokkanen en de Moros (de andere Afrikanen zoals Algerijnen, Senegalezen, Gambianen, etc dus). Tot nu toe willen ze weleens de neiging hebben om me te vragen of ik in een huwelijk geinteresseerd ben. Mijn vrienden van het internetcafe zijn broers uit Marokko. Eentje is onder een vrachtwagen het land binnen gekomen.
Kortom, veel werkloosheid en sores, maar meer alegria en dat neem ik liever als uitgangspunt. Elke dag is anders en ik raad iedereen die teveel in zijn hoofd wegzinkt een dagje platteland aan. Het verheldert de geest en maakt dat je beseft dat je gewoon moet eten en ademen haha niets meer!
Verder veel gemengde huwelijken, die mooi nageslacht voorbrengen. Er wordt wel gekibbeld over of de dochter Ghadiza of Andrea heet. Het kind is al een jaar naar ik schat, maar dat krijg je met een Marokkaanse vader en een Roemeense moeder!!! Blijkbaar zijn nationaliteiten heel belangrijk, maar een Roemeense aardbeienplukster zei me: we werken even hard, waar we ook vandaan komen. Jammer dat de eigenaar geen Marokkanen aanneemt...

http://www.aytomoguer.es/

Volgende keer meer (heel concrete) informatie.

Een grote zoen,

ROSALIE

ps carnaval laat maar niemand heeft geld om met me mee te gaan...snik...

Moguer het kleine witte stadje

Na een week in Moguer ben ik gewend en ken ik Spanjaarden
Marokkanen en Roemenen. Ik heb mijn eigen appartamentje
en de zon schijnt lekker. Mensen beginnen aan me te wennen
en ik participeer in het vervelen. Er is geen werk en de aardbeien
zijn nog groen. Rafa is al geweest en heeft me goed geholpen wie weet
kan ik hem aanstellen als tolk want het Andalusisch is veel te gesloten.
Binnenkort meer als ik een ander dan Frans toetsenbord heb gevonden.
De verhalen zijn talrijk en ik zal ze snel hier opschrijven.


Kusjes R